De nieuwe klankenwereld van aki

Nieuwe klankwerelden

Hoe klinkt aki wanneer je de deur telkens voor iemand anders openzet? Voor hun nieuwe album kiest drummer en componiste Anke Verslype bewust voor het onbekende. Vier gastmuzikanten, vier verschillende instrumentaties en composities die telkens vanuit een andere ontmoeting mogen groeien.

In november trekt de band in residentie bij KAAP om die ideeën voor het eerst echt samen te brengen. “Ik heb vaak nood aan nieuwe ideeën of nieuwe mensen”, vertelt Verslype. “Als het hetzelfde blijft, wordt het soms gemakkelijk.” Het nieuwe album moet daarom geen herhaling worden van wat aki al heeft gedaan, maar een volgende zoektocht naar hoe ruim hun eigen muzikale wereld eigenlijk kan zijn.

Ik heb vaak nood aan nieuwe ideeën en nieuwe mensen.

Die wereld bouwt Verslype samen met gitarist Willem Heylen, bassist Ruben De Maesschalck en harpiste Marjolein Vernimmen. De vaste bezetting ontstond tijdens haar studies aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, al zag aki er bij de eerste optredens nog helemaal anders uit. Verslype wilde vooral een collectief creëren waarin ze haar eigen muziek kon schrijven én verschillende muzikanten kon ontmoeten. “Ik wilde dat we een soort labo werden waarin we met heel veel mensen kunnen samenspelen.” Die gedachte is doorheen de jaren alleen maar belangrijker geworden.

Verslype vertrok daarbij eerst vanuit klank. Ze wilde al langer zang uitproberen binnen aki en hoorde ook een strijkinstrument en fluit in de muziek passen. Daarna ging ze op zoek naar de juiste persoonlijkheden en kwam ze onder meer terecht bij stemkunstenares Lynn Cassiers, die zang en elektronica meebrengt, en celliste Annemie Osborne. “Elke gast heeft zijn eigen wereld en zijn eigen klank die die meebrengt.” Niet iedereen speelt bijgevolg op elk nummer. Sommige composities worden specifiek rond iets opgebouwd, waardoor elk instrument werkelijk iets kan veranderen aan de muziek.

Dat maakt het schrijven ditmaal ook uitdagender. De verschillende nummers mogen elk een eigen universum openen, maar uiteindelijk moet er wel één plaat ontstaan. “Het mag niet als een verzamelingetje van alles klinken. Het is echt de bedoeling dat het als een geheel voelt, maar dat er meerdere kleuren aan bod komen.” Naast de samenwerkingen komen er daarom ook nummers waarop enkel de vier vaste leden spelen. Verslype zoekt bewust het contrast op tussen beide kanten van aki. “Waar is aki met ons vier en waar is aki met de uitbreiding? Dat wil ik met dit album uitzoeken en tonen.”

Die vraag raakt aan iets fundamentelers: wat maakt aki herkenbaar wanneer de bezetting voortdurend verandert? Voor Verslype zit die identiteit niet noodzakelijk in een bepaald instrument. “Dit is onze wereld. Het maakt niet uit of er nu iemand extra bij is of niet. Het maakt niet uit met welke klanken we werken, zolang onze stem maar blijft.” Net door andere muzikanten binnen te laten, zal duidelijker worden wat de vaste kern samen heeft opgebouwd.

Het maakt niet uit met welke klanken we werken, zolang onze stem blijft.

Verslype zelf stuurt die wereld bovendien niet volledig vanuit haar drumstel. Wanneer ze componeert, denkt ze nauwelijks aan drums. “Ik denk echt gewoon aan de melodie en het lied op zich.” Pas wanneer de groep samen speelt, zoekt ze uit welke rol ze zelf als drummer wil opnemen. Repetities neemt ze vaak op, zodat ze achteraf opnieuw naar het geheel kan luisteren. Bandleider, componist en muzikant zijn tegelijk is niet altijd eenvoudig. “Tijdens een repetitie ben ik met mijn eigen rol bezig, maar ook met wat de rest doet.”

Die manier van werken verklaart waarom de residentie bij KAAP zo belangrijk wordt. Momenteel schrijft en schrapt Verslype vooral alleen. In november wordt elke dag met een andere gast gewerkt en zullen de ideeën voor het eerst tot leven komen. Veel ruimte om eindeloos te zoeken is er niet: in december volgen de opnames. “We kunnen uittesten, maar op het einde moeten we wel een duidelijk idee hebben: dit werkt of dit werkt niet.”

Tijdens de try-out krijgt het publiek zo geen afgewerkt album te horen, maar een eerste blik op aki in beweging. Voor Verslype hoeft nog niet alles voorspelbaar te zijn. Integendeel. “Je weet nooit hoe het klinkt of werkt. Dat maakt het voor mij spannend.” Na twee ep’s en twee albums wil ze vooral opnieuw kunnen verrassen. “Ik hoop dat het niet iets wordt van: dat kennen we al. Dat er een soort verwondering is van: wat doen die nu?”

Onder al dat experiment blijft uiteindelijk iets heel eenvoudigs liggen. “Ik denk dat ik eerst zelf geraakt moet worden door de muziek.” Pas wanneer dat gebeurt, hoopt Verslype dat de muziek hetzelfde bij iemand anders kan losmaken. Nieuwe mensen, nieuwe kleuren en nieuwe combinaties zijn voor aki dus geen doel op zich. Ze zijn
manieren om opnieuw op zoek te gaan naar dat gevoel.