Grensverleggende New Yorkse jazz, geworteld in traditie en collectieve improvisatie.
De bassist en componist Or Bareket - gebaseerd in Brooklyn - heeft zich opgewerkt tot een onderscheidende stem binnen de hedendaagse jazzscene van New York. Hij bracht vier albums uit onder eigen naam en trad op met onder anderen José James, Camila Meza, Ben Wendel en Aaron Parks.
In Oostende presenteert hij muziek van AYIN, zijn aankomende vijfde album, en vervolgt daarmee een muzikale reis die vorm heeft gekregen door een leven tussen talen, culturen en muzikale tradities. Hij put zijn inspiratie uit zijn voorouderlijke Noord-Afrikaanse, Iraakse en Latijns-Amerikaanse invloeden - naast een levenslange betrokkenheid bij de Afro-Amerikaanse muziek, Bareket creëert composities die lyrisch en ritmisch rijk zijn, geworteld in collectieve improvisatie en tegelijk diep persoonlijk aanvoelen.
Met saxofonist Godwin Louis, pianist Esteban Castro en drummer Savannah Harris heeft de groep in jaren van intensieve samenwerking een uitzonderlijk hecht samenspel ontwikkeld. Samen belichamen ze de vitaliteit van een generatie New Yorkse muzikanten die de hedendaagse jazz met verbeeldingskracht, precisie en een diepgeworteld muzikaal vertrouwen voortdurend nieuwe impulsen geeft.
MEDEDELING OR BAREKET
Over the past two years, myself and other “jazz” musicians who share my nationality and upbringing have had to grapple with the impossibility of reconciling the inherent values of the music we study and play - what is the canon of this music if not a document of the triumph of the human spirit against oppression, inequality, and unimaginable state violence? - with the explicit values (enshrined into law) of the regime we grew up under - supremacy, exceptionalism, and our collective complicity in the violent oppression of whomever the system designates as inferior.
This unresolvable conflict between our early indoctrination and the values we gravitated towards as adults - a gravity which led us to play this particular music and to seek life abroad in (slightly) more open and democratic societies - is one we have spent our entire lives running away from. This internal moral and spiritual crisis, along with immense pressure from peers, family, and institutions, has led many to a state of dissociated paralysis in the face of the genocide in Gaza.
This isn’t meant to excuse anyone’s complicity or to entertain the delusion that “dialogue” with racism and supremacy can lead to the rehabilitation or redemption of a violent system - but to share how my process of grappling with these two opposing value systems has led me to complete disillusionment with Zionism, a disillusionment that is the self-evident conclusion of examining humanistic values against the reality of what Israel is and does.
I share this perspective because my experience teaches me that the internal and collective process of examination, disillusionment, transformation, and gradual reconstitution of our identity based on coherent values isn’t merely possible, it’s necessary.
Thank you for reading🙏🏼
Free Palestine 🇵🇸
Or Bareket
