Wat kan choreografie zijn wanneer fysieke aanwezigheid niet langer centraal staat?
Judith Van Oeckel (°1998) is een danser en kunstenaar, gevestigd in Leuven. Als gevolg van chronische migraine is haar lichaam niet langer een vanzelfsprekend instrument, maar een grensgebied waarin intensiteit, kwetsbaarheid en beperking voortdurend met elkaar in dialoog staan. Vanuit haar achtergrond in dans en performance ontwikkelt ze een onderzoek naar wat choreografie kan zijn wanneer fysieke aanwezigheid niet langer centraal staat. Hoe kan beweging worden herinnerd, doorgegeven of bewaard zonder haar belichaamde kracht te verliezen? En wat blijft er over van dans wanneer het lichaam zich terugtrekt?
Haar werk beweegt zich op het spanningsveld tussen dans als efemere, levende kunstvorm en de nood om vluchtige praktijken te registreren en te archiveren. In deze context ontstaan nieuwe vormen van choreografie die zich niet uitsluitend in het lichaam situeren, maar ook in taal, geheugen en verbeelding. Tijdens De Langste Dag wordt het traject van danseres naar beeldende kunstenaar zichtbaar, onder meer via een zandprint waarin deze verschuiving tastbaar wordt. Van daaruit ontvouwt zich een beweging richting de zee, waar het werk geleidelijk wordt opgenomen of verdwijnt, en zo de vergankelijkheid en transformatie van de praktijk zelf belichaamt.
PRAKTISCH
-
Duur: 30 minuten
-
Doorheen de dag kan je in Thermae Palace kijken naar werk van Judith Van Oeckel.
Over de langste dag
Van zonsopgang tot zonsondergang. Kunstenaars bewegen zich in en tussen Mu.ZEE en KAAP in Oostende. Verschillende performances, sommige doorlopend. De ene zichtbaar en luid, de andere amper waar te nemen. De acties volgen het ritme van de zon, de getijden en de klok. Het wordt een lange dag, nagenoeg de langste. Pas als de zon ondergaat eindigt de happening… en begint de afterparty.
De Langste Dag is een happening van
