Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp

Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp is een voortdurend evoluerend ‘orkest’, losjes geïnspireerd op de grote Afrikaanse groepen uit de 20e eeuw, zoals Tout Puissant Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou, en een eerbetoon aan de revolutionaire Franse kunstenaar Marcel Duchamp.

Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp is een voortdurend evoluerend ‘orkest’, losjes geïnspireerd op de grote Afrikaanse groepen uit de 20e eeuw, zoals Tout Puissant Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou, en een eerbetoon aan de revolutionaire Franse kunstenaar Marcel Duchamp.

Hun nieuwe album Ventre Unique - hun zesde plaat en de opvolger van het in 2021 verschenen, alom geprezen We’re Ok But We’re Lost Anyway - is even uitbundig als emotioneel geladen. Het album brengt folk, krautrock, postpunk en Afrikaanse ritmes samen in een dromerige mix die zowel helder en ongedwongen als prachtig organisch klinkt.

Het album verscheen bij Bongo Joe Records, het label dat Vincent Bertholet samen met Cyril Yeterian oprichtte. Zowel de band als het label delen een collectieve visie die gevormd werd door de punkgeschiedenis en de kraakpanden-scene van Genève. Ook op deze plaat verkennen ze opnieuw de zorgen en onzekerheden van deze tijd, die ze vertalen naar muziek waarin logge, pulserende grooves - opgebouwd rond eenvoudige loops van Bertholet - samensmelten met sprankelende marimba, krachtige blazers en strijkers, dissonanten en hoekige gitaarriffs.

Het prachtige hoesontwerp is van de hand van de Franse schilder Dove Perspicacius. Ventre Unique werd in tien dagen opgenomen in Studio Midilive in Villetaneuse, nabij Parijs. De opnames stonden onder toezicht van Johannes Buff, die ook de vorige plaat, We’re Ok But We’re Lost Anyway, mixte.

Het orkest bestaat uit een internationaal gezelschap van twaalf muzikanten, onder wie heel wat vaste leden van OTPMD: de Fransman Gilles Poizat op bugel, leadzangeres Liz Moscarola, twee marimbaspelers (Aïda Diop en Elena Beder), twee drummers (Gabriel Valtchev en Guillaume Lantonnet), gitaristen (Romane Millet en Titi), trombonist Gif, altviolist Thomas Malnati-Levier, celliste Naomi Mabanda en Bertholet op contrabas.

Alle muzikanten zingen ook mee. Samen creëren ze de weelderige vocale klankmassa die de nummers van OTPMD hun emotionele diepgang en rituele kracht verleent. Voor dit album werkte de groep bovendien samen met nieuwe vocalisten: Mara Krastina van de Zwitserse band Massicot, die in de toekomst een grotere rol binnen de groep zal spelen, is te horen op Smiling Like A Flower. François Marry van de Franse groep Frànçois and the Atlas Mountains verleent zijn medewerking aan Tout Haut, waarin zijn karakteristieke, licht golvende stem duidelijk naar voren komt.

Na de release van We’re Ok But We’re Lost Anyway, eveneens bij het Zwitserse label Bongo Joe, trok de groep eropuit als een reizend gezelschap van veertien mensen, onder wie twee geluidstechnici. Ze trokken talloze grenzen over, speelden ongeveer 150 concerten en toerden door gebieden waar ze nog nooit eerder waren geweest, waaronder Canada, de Verenigde Staten, de Balkan en Griekenland.